Hafif müzik çalmaya başlar hep hayalini kurduğum o yerde. Akşam üstü… Güneş derin yaralar açar denizin üstünde, aynı zamanda parıltılarını bırakır ona. Bütün günün hatıralarını… Gözlerime çarpar kızıllıkları ve tam o sıralarda başlar dökülmüş yaprakların dansı. Hafif bir rüzgar çarpar, gülümsetir beni. O an, gözlerini kapattığında, nerde olmak istiyorsan ordasındır işte. Okuduğun romanları hatırlarsın. Hikayelerdeki küçük kız olur, mutlu sonlar yaşarsın. Mutlu sonları seversin çünkü ve mutlaka onu yaşamak istersin. Bu kez kendinden eminsin. Bu senin hikayen…
Kayalıkların üstünden derin bir yerlere dalmışsın çoktan. Herkesin gözünün önünde, aslında çok uzaktasın. Etrafında hayat akarken, bir anı yıllarca yaşayabilirsin orda. Kayan yıldızlarla tutulan dilekler ve uzaktan gelen geçmiş kokulu çiçekler hatırlatır aşkın dansını. Kimse durdurmaya çalışmaz seni. Aynı yerdeki yapraklar gibi, istediğin yere savrulabilirsin. Şimdi, sınırları aştığın yerdesin.
Binlercemiz benziyoruz birbirimize. Hatta hepimiz aynıyız. Hepimiz aslında bir rüzgara bırakıyoruz kendimizi. Özel olduğumuzu düşünüyoruz. Biz ki kendimize özel her şeyimizle dans ediyoruz hayatla. Hiç basmadığımız kadar sağlam basıyoruz yere. Geçen zamanın, hiç olmadığımız kadar farkındayız. Büyüsü bozulmasın diye açmıyoruz gözlerimizi. Hayatın bizi büyülemesini seviyoruz.
Gün bitiyor. Saat on iki’yi vuruyor. Prenses külkedisi oluyor. Hiç birimiz şaşırmıyoruz. Artık masallara inanmıyoruz. O, dansına devam ediyor. Zaman bile olduğundan farklı akıyor artık. Gözlerini açıyorsun. Bir nefes alı veriyorsun. İçin rahat: İstemediğin hiçbir şeyin yeri yok hayatında. Arkanı dönü adımlarını atmaya başlıyorsun herkesinkiyle aynı olan zamana. Bilirsin ki kalamazsın düşlerde yaşam boyu. Ve yine bilirsin ki külkedisi hala külkedisi…